Türkiye’de konut piyasasının canlanması için atılan adımlarda, kamu bankaları aracılığıyla uygulanan düşük faizli krediler genellikle sadece "sıfır" konutlara odaklanmıştı. Ancak ikinci el konutların piyasa hacmindeki ağırlığı, bu ayrımın kaldırılmasını zorunlu bir ihtiyaç haline getirdi.
1. Piyasa Hareketliliği ve Likidite Artışı
İkinci el konutlar, piyasanın yaklaşık %70’ini oluşturuyor. Birinci ve ikinci el ayrımı kalktığında, sadece inşaat firmalarından ev alanlar değil, mevcut konutunu satıp yeni bir hayata geçmek isteyen bireysel satıcılar da alıcı bulmakta zorlanmayacaktır. Bu durum, piyasada genel bir likidite akışı sağlar.
2. "Eski Evini Sat, Yenisini Al" Zinciri
Sektördeki en büyük tıkanıklık, mevcut evini satamayan vatandaşın yeni projelere yönelememesidir. İkinci el krediye erişim kolaylaştığında:
Bireysel satıcılar evlerini daha hızlı elden çıkarır.
Buradan elde edilen sermaye, sıfır konut projelerine veya daha üst segment yatırımlara yönelir.
Böylece "gayrimenkul zinciri" kırılmadan devam eder.
3. Erişilebilirlik ve Alternatif Çeşitliliği
Yeni konut fiyatlarının yüksekliği, orta gelir grubu için büyük bir engel teşkil ediyor. İkinci el konutlarda kredi şartlarının iyileşmesi, alıcıya fiyat-performans odaklı daha fazla seçenek sunar. Şehrin merkezinde, ulaşımı kolay ancak eski olan konutların krediye uygun hale gelmesi, barınma krizine de alternatif bir çözüm üretir.
4. Kentsel Dönüşümün Gizli Yakıtı
İkinci el binaların satış hızı arttığında, müteahhitler için bu binaları kentsel dönüşüme sokma motivasyonu da artar. Satış kabiliyeti yüksek bir lokasyondaki eski bina, yatırımcılar ve inşaat şirketleri için çok daha cazip bir hale gelir.
Birinci ve ikinci el ayrımının ortadan kalkması, konut piyasasını sadece bir üretim alanı değil, yaşayan bir ekosistem olarak görmeyi sağlar. Adil kredi imkanları, sektördeki tüm paydaşlar için "kazan-kazan" durumunu yaratacaktır.
